Lieve Papa, almachtig God,
Bedankt voor de geweldige brief die U mij gister hebt gestuurd. Ik moet wel reageren, al vind ik het ook moeilijk. Uw liefde is zo groot dat ik er verlegen van word. Ik ben zo ontzettend blij dat ik U heb leren kennen. De jaren zonder U, waren toch minder mooi!
Pap, soms lijkt het, of U helemaal niet dichtbij bent. U hebt me al vaker verteld, dat U precies weet wat ik aan het doen ben, dat U zelfs mijn gedachten kent. Maar ik moet U eerlijk bekennen dat ik het niet altijd kan geloven. Dan zie ik U niet, soms hoor ik uw stem zo lang niet en dan is het zo makkelijk te geloven dat U niet in de buurt bent. Dat U mij even uit het oog bent verloren. Ik weet dat het niet waar is! U hebt me nog nooit in de steek gelaten. Wilt u alsublieft niet stoppen, uwzelf aan mij te tonen?
Ik heb het de afgelopen tijd wel weer zonder uw kracht geprobeerd. Het lijkt zo onlogisch vaak om het van een onzichtigbare Persoon buiten mijzelf te verwachten. Het lijkt vaak veel logischer om te zoeken naar iets in mezelf of misschien te vertrouwen op mensen die ik zie. Of op systemen en organisaties. Maar ze hebben met teleurgesteld, Pap. U had me er al voor gewaarschuwd: ‘Vertrouw niet op mensen, maar op Mij’. Ik moet het altijd zelf ontdekken, eerst tegen een muur aanlopen. Zo is het altijd geweest, ook toen ik jong was en U nog niet kende. Ach, U weet het allemaal, U kende mij allang, U hebt me zelf gemaakt.
Daar heb ik wel vragen over trouwens. Waarom hebt U me niet wat simpeler gemaakt, niet zo ingewikkeld? Waarom ben ik zoals ik ben? U zegt zelf dat U een plan met mijn leven hebt, een hoopvol plan, maar wat is het plan dan? Mijn oudere en wijzere broers en zussen houden me voor dat ik moet zoeken naar uw plan, maar ik zou het zo graag op een briefje krijgen. Eén van mijn oudere broers vertelde laatst hoe U zijn leven had geleid tot nu toe, en het was zo bemoedigend! Maar als puntje bij paaltje komt, en het gaat om mijn eigen leven, vind ik het stiekem toch heel moeilijk. Het is wel heerlijk om mensen om me heen te hebben, die me zulke verhalen vertellen over uw trouw! Als ik het dan weer even vergeten ben, herinneren zij mij eraan. Het spijt me dat ik U zo vaak in de weg loop met mijn eigen plannetjes. Het is vast gebaseerd op ongeloof, maar ook op de angst om echt alles los te laten. Het voelt zo veilig om vast te zitten, om me vast te kunnen klampen aan de plannen die ik heb gemaakt. Het lijkt zo reëel om de toekomst te plannen. U houdt me een andere manier van leven voor. U wilt graag de regie van mijn leven in handen hebben. U hebt tenslotte mijn rol in de wereldgeschiedenis ontworpen. U weet precies waar ik op mijn plek ben, die rol die ik alleen kan vervullen. Vergeef me dat ik vaak een rol toedeel in mijn leven. Ik wil graag dat U de Regisseur bent, dat U alle trouwtjes in handen hebt en houdt.
Ik wil U nog graag voor zo veel dingen bedanken, waar zal ik eens beginnen? Dank U voor alle goede gaven die ik van U ontvangen heb, voor de zegeningen die U mij wilt geven, voor de gedachten die U over mij hebt en koestert. Dank U dat ik altijd bij U welkom ben, dat uw liefde niet op houdt en dat uw gunstbewijzen elke ochtend nieuw zijn!
Heerlijk is het om te weten, dat U zich door niets en niemand van mij laat scheiden.
Lief, uw dochter
P.S. Ik wil graag mee feestvieren!
