Corine’s BLOG

Voor vandaag had ik me voorgenomen de ‘Horsham Riverside Walk’ te gaan doen. Ik had me vrijdag keurig laten informeren bij de toeristen info in het centrum. Gewapend met een kaart van Horsham, een folder met de beschrijving van de wandeling en een regenjas ging ik op stap. Er was zware regenval voorspeld voor vandaag, maar ik liet me er niet van weerhouden deze wandeling, of in elk geval een deel ervan, te doen. De wandeling loopt langs het centrum, dus had ik met Neez afgesproken om met haar te lunchen.

Oppervlakkig gezien was de wandeling niet zo erg boeiend, ik deed em op het verkeerde tijdstip; de lucht was grijs, alle takken waren kaal en er waren vrijwel geen bloemen te zien. Maar ik bedacht me dat God me best kon verrassen, onafhankelijk van het seizoen of het weer. Toen ik nog geen half uur op pad was, kwam ik een klein bremstruikje tegen. Hij viel op tussen de rest van de begroeiing, want hij bloeide!! It’s al perfectly arranged… Ik genoot ook van het stroompje, de Arun, de miezerregen en de wind. Het is geweldig om te zien dat de natuur klaar wordt gemaakt voor een enorme uitbarsting van schoonheid, straks in de lente. Ik heb helaas geen kabeltje om een foto te kunnen uploaden. Dat zal ik later wel doen. Het is een foto van de ‘zwangere’ natuur.

Na een tijdje kwam ik in een stukje begroeiing terecht waar een groot aantal eekhoorntjes huisden. Engelsen vinden deze beestjes even oninteressant als ik mussen. Maar ik zie niet iedere dag eekhoorntje, dus ik vermaakte me daar prima. Met eentje ging ik een wedstrijd aan, wie het langste stil kon blijven staan. Ik wilde een foto van em maken, maar ik vond dat ie een betere pose aan moest nemen. Dus ik dacht dat als ik lang genoeg wachtte, ik wel aan het langste eind zou trekken. Maar het werd het kortste. Het diertje heeft me onmiskenbaar verslagen.

Exact om half 1 liep ik het centrum van Horsham binnen. Bij de Sainsbury’s kocht ik een heerlijke lunch en ik liep verder naar de plek waar ik met Neez had afgesproken. Ik ben een boek aan het lezen wat me erg boeit, dus ik vulde de minuten die ik op haar moest wachten met lezen. Ik stond tegen een lantaarnpaal met een brede betonnen voet aangeleund. Ik dacht nog: zo ben ik erg goed ongemerkt te benaderen, en keek daarom zo nu en dan in de richting van het steegje waaruit ik Neez verwachtte. Toch werd ik opgeschrik door een ‘boeh!’ Dicht naast mijn oor. Robb stond naast me, hij was op de voet van de lantaarnpaal geklommen en torende daardoor ruim een meter boven mij uit. Achter me stond Neez. Ik had ze niet gehoord.

De Starbucks was een prima plek om onze lunch onder het genot van een kopje koffie/thee op te drinken. Nadat Robb en Neez weer hard aan het werk waren gegaan, ben ik er nog een tijdje blijven zitten om in mijn boek te lezen.

‘I take what you give that I need!’

Corine

Wanneer heb jij voor het laatst iets voor het eerst gedaan?

Gisteren keek ik om kwart voor 1 op mijn mobieltje om te kijken hoe laat het was. Ik zat rustig te lezen in de Kolossenzen-brief. Nezia was ’s ochtends vroeg vertrokken naar haar werk. Ze had een kaart van Horsham achtergelaten en we hadden min of meer af gesproken elkaar om 1 uur op een plein in het centrum te treffen voor de lunch. Ik schrok me wild toen ik de tijd zag. Op de afgesproken plek was ik 1 keer eerder geweest, maar toen lopend en vanaf een andere plek in de stad. Ik vertrouwde maar op mijn goed ontwikkelde richtingsgevoel. Dan moest ik het misschien wel in een kwartier kunnen halen, snel omrekenend van 45 minuten lopen naar 15 minuten fietsen. Ik stopte nog snel iets te eten in mijn jas zak en sprong op de geleende mountainbike.

De straat uit ging prima. Maar toen ik op de iets grotere weg daarna kwam, irriteerde ik me al snel aan de bestuurders van de auto’s die ik tegenkwam. Wat deden die raar zeg! Met binnen enkele ogenblikken besefte ik dat ik aan de verkeerde kant van de weg reed en niet zij. Ik wist niet hoe snel ik aan de linkerkant van de straat moest komen. Daarna begonnen 20 minuten survivalen. Ok, dat is enigszins overdreven, maar ik voelde me wel behoorlijk vogelvrij. Elke keer als ik een bocht naar links om moest, die ik niet kon overzien verwachtte ik een auto die me frontaal zou rammen. En voorsorteren in omgekeerde richting is ook best lastig. Misschien was het toch een overmoedig idee om hier met de SAAB heen te gaan, op mijn fietsje was het al lastig genoeg.

Ik kwam veilig op Carfax, in het centrum van Horsham aan. Tien over 1 stond ik op de afgesproken plek. Geen Neez te vinden. Misschien liep haar werk van vanmorgen een beetje uit, dacht ik. Dus ik wachtte. Na enkele minuten stuurde ik toch maar een berichtje: ‘Ik sta nu bij de muziektent’. Geen reactie. Misschien kwamen mijn berichtjes niet? Dus liet ik haar telefoon een keertje overgaan. Ze moest toch al wel pauze hebben inmiddels. Er was vast iets, anders is ze altijd op tijd. Na mijn poging te bellen gaf mijn telefoon een hele bruikbare suggestie: ‘Tijd verzetten naar plaatselijke tijd: 12:32?’

Wat is dat toch, dat we altijd denken dat de ander de fout maakt? Bestuurders rijden spook, Nezia vergeet de tijd… ja ja!

Helaas, ben ik het die een cultuurshock ondergaat.

Corine

Ik moest langs de koffieautomaat lopen en dan op de het witte bankje gaan zitten, zei de baliemedewerker op een verveelde routine-achtige toon. Het bankje bestond uit 3 aparte zitplaatsen. Ik ging in het midden zitten. Na enkele minuten kwam er een meisje mijn kant op lopen. Zonder me aan te kijken ging ze naast me zitten. Eigenlijk zaten we net iets te veel in elkaars ‘persoonlijke zone’, maar ik vond het niet de moeite waard om een plek op te schuiven. Zij keek recht vooruit en werd eerder gehaald dan ik, door een nette, opgeruimde, hartelijke man, die haar bij de voornaam noemde. Het gaf me goede moed dat hier blijkbaar zulke hartelijke mensen werken. Even later werd ik geroepen. ‘Mevrouw Geerwater’. Ik stond op, hij gaf me een hand en zei: ‘kom verder Corien.’ Zijn voorkomen was opvallend: minimaal 2 meter lang, een grauwe, verwassen ruitbloes, met korte mouwen en een vale spijkerbroek. Later bedacht ik me dat ik niet eens zijn schoenen had gezien, wat een bijzonderheid voor mij is.

Hij bleek een bron te zijn van enorme stortvloeden woorden. Het begon al over het feit dat hij zelfs een kapstok had, ‘wat een luxe, hè!. En dat ik niet gesluierd hoefde te zijn in zijn kantoor, toen ik bij het afdoen van mijn sjaal, em per ongeluk onhandig voor mijn gezicht langs liet komen. Hij sprak me aan met ‘meisje’, ‘lieverd’ en ‘Corien’, alsof ik zijn dochter was. Tijdens zijn monologen, die telkens enkel werden opgewekt door één zin van mijn kant, had ik de tijd om zijn kamer te bekijken. Zijn buro lag bezaaid met boeken, tijdschriften en minder bestemd papierwerk. Voor het raam hingen rechte doorschijnende lappen die er voor zorgde dat ik de mensen buiten welk kon zien, maar zij mij niet. Links in de hoek van het buro stonden 2 foto’s. Eentje met een prachtige vrouw en een jong kind, eentje met 2 kinderen. Op de stapels papier stond een tissuebox. Ik kon niet begrijpen dat iemand die hier ooit nodig had, er was geen tijd om woorden te vormen die begeleid konden worden door tranen. Ondertussen bleef hij maar praten. Over dat er mensen waren op deze universiteit die hem een Oetlul zouden vinden, maar het gaf hem niet. Over het stelen van subsidiegelden door studenten. Over interfacultaire contacten, medicijnmannen en psychologen. Ik weet niet waar ik deze preken aan te danken had.

Uiteindelijk kwam hij toch nog to the point. Ik moest in ‘julij’ maar terug komen en dan zouden we de rest bespreken, want ‘dan moet er geld komen’. Toen stortte hij zich op het invullen van een geweldig ingewikkeld formulier, onderwijl vittend op een verre collega die haar taak niet goed had gedaan.

Het viel me op dat het witte t-shirt, dat hij onder zijn verwassen, ongestreken bloesje droeg, langere mouwen had dan het bloesje. Daardoor ontstond er een 2 cm brede witte rand aan het einde van de mouwen. Op de plek waar de broek zijn bierbuikje insnoerde, was een driehoekje te zien in dezelfde witte kleur; zijn bloes was ingestopt in zijn spijkerbroek, maar de onderste knoop was niet dicht en daardoor stond de bloes een stukje open. Ik was blij dat ik tegen het t-shirt aankeek.

Ik hield mezelf voor dat al deze dingen niet noodzakelijker wijs iets zeiden of de kwaliteit van zijn werk. Ik vertrouw er maar op dat hij het goed heeft gedaan, dat formulier invullen. En de rest komt in ‘julij, lieverd..’

Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan? Nou ik ben vandaag voor het eerst naar de studentendecaan geweest. Voor het eerst in zes jaar. En het was me er één.

Corine

…

Waarom zijn er mensen die denken dat ze kunnen eten zonder te werken? Wie niet werkt zal ook niet eten, staat in een oud geschrift. Waarom zijn er toch altijd mensen die denken iets te zijn of te worden zonder dat ze er hun best voor doen?

Wil je iets bereiken, dan moet je er je zinnen op zetten, je er in vastbijten. Lukt het eerst niet, probeer het nog eens. Lukt het nog niet, probeer het een derde keer. Evalueer je daden, kijk of je het fout hebt gedaan, en doe het beter. Laat niet te veel van anderen af hangen. Laat je niet afhankelijk maken van wie dan ook. Ontworstel je aan de invloed van je ouders, zorg dat je zo snel mogelijk financieel onafhankelijk wordt. Hou ze wel te vriend trouwens, misschien heb je er nog wat aan in de toekomst.

Vergeet niet dat je voor jezelf leeft, voor je eigen ontwikkeling, je eigen succes, je eigen geluk. Relaties zijn belangrijk, zonder vrienden kom je er niet. Maar je leeft niet voor hun! Leef je eigen leven en geniet er lekker van! Je leven is niet zo lang, 70 misschien 80 jaar. Het is zo voorbij, dus geniet, er is genoeg te genieten.

Oh ja en mocht je de ouderdom meemaken, zorg dat je je zaken goed hebt geregeld. Als je je financiën niet goed regelt, wordt je misschien wel afhankelijk van je kinderen. Zorg dat je de zaken die je dan mogelijk nodig zult hebben kunt betalen. Er is niets kleinerender dan dat je door je dochter gewassen moet worden, omdat je niet meer bij je eigen rug of erger je edele delen kan. Nu heb je nog de tijd om vooruit te denken, te plannen, te sparen. De jaren zijn zo om.

Sommigen noemen mij een verbitterde oude vrouw, maar ze zien het verkeerd. Ik ben wijs geworden door de jaren. Het geluk, de prachtige momenten van het leven, maar juist ook het verdriet en de teleurstelling hebben mij tot een wijze oude vrouw gemaakt. Je kunt maar beter mijn adviezen ter harte nemen. Vroeger toen ik nog jong en naief was, dacht ik dat ik wist hoe de wereld in elkaar zat. Ik geloofde in een Schepper en dacht dat het zijn opdracht voor mij was om de wereld een stukje beter te maken. Nou ik kan je zeggen, bespaar jezelf de moeite! Niemand zit te wachten op jouw goeddoenerij! Niemand! Zoals ik al zei, je leeft voor jezelf en daar heb genoeg aan.

Lieve Papa, almachtig God,

Bedankt voor de geweldige brief die U mij gister hebt gestuurd. Ik moet wel reageren, al vind ik het ook moeilijk. Uw liefde is zo groot dat ik er verlegen van word. Ik ben zo ontzettend blij dat ik U heb leren kennen. De jaren zonder U, waren toch minder mooi!

Pap, soms lijkt het, of U helemaal niet dichtbij bent. U hebt me al vaker verteld, dat U precies weet wat ik aan het doen ben, dat U zelfs mijn gedachten kent. Maar ik moet U eerlijk bekennen dat ik het niet altijd kan geloven. Dan zie ik U niet, soms hoor ik uw stem zo lang niet en dan is het zo makkelijk te geloven dat U niet in de buurt bent. Dat U mij even uit het oog bent verloren. Ik weet dat het niet waar is! U hebt me nog nooit in de steek gelaten. Wilt u alsublieft niet stoppen, uwzelf aan mij te tonen?

Ik heb het de afgelopen tijd wel weer zonder uw kracht geprobeerd. Het lijkt zo onlogisch vaak om het van een onzichtigbare Persoon buiten mijzelf te verwachten. Het lijkt vaak veel logischer om te zoeken naar iets in mezelf of misschien te vertrouwen op mensen die ik zie. Of op systemen en organisaties. Maar ze hebben met teleurgesteld, Pap. U had me er al voor gewaarschuwd:  ‘Vertrouw niet op mensen, maar op Mij’. Ik moet het altijd zelf ontdekken, eerst tegen een muur aanlopen. Zo is het altijd geweest, ook toen ik jong was en U nog niet kende. Ach, U weet het allemaal, U kende mij allang, U hebt me zelf gemaakt.

Daar heb ik wel vragen over trouwens. Waarom hebt U me niet wat simpeler gemaakt, niet zo ingewikkeld? Waarom ben ik zoals ik ben? U zegt zelf dat U een plan met mijn leven hebt, een hoopvol plan, maar wat is het plan dan? Mijn oudere en wijzere broers en zussen houden me voor dat ik moet zoeken naar uw plan, maar ik zou het zo graag op een briefje krijgen. Eén van mijn oudere broers vertelde laatst hoe U zijn leven had geleid tot nu toe, en het was zo bemoedigend! Maar als puntje bij paaltje komt, en het gaat om mijn eigen leven, vind ik het stiekem toch heel moeilijk. Het is wel heerlijk om mensen om me heen te hebben, die me zulke verhalen vertellen over uw trouw! Als ik het dan weer even vergeten ben, herinneren zij mij eraan. Het spijt me dat ik U zo vaak in de weg loop met mijn eigen plannetjes. Het is vast gebaseerd op ongeloof, maar ook op de angst om echt alles los te laten. Het voelt zo veilig om vast te zitten, om me vast te kunnen klampen aan de plannen die ik heb gemaakt. Het lijkt zo reëel om de toekomst te plannen.  U houdt me een andere manier van leven voor. U wilt graag de regie van mijn leven in handen hebben. U hebt tenslotte mijn rol in de wereldgeschiedenis ontworpen. U weet precies waar ik op mijn plek ben, die rol die ik alleen kan vervullen. Vergeef me dat ik vaak een rol toedeel in mijn leven. Ik wil graag dat U de Regisseur bent, dat U alle trouwtjes in handen hebt en houdt.

Ik wil U nog graag voor zo veel dingen bedanken, waar zal ik eens beginnen? Dank U voor alle goede gaven die ik van U ontvangen heb, voor de zegeningen die U mij wilt geven, voor de gedachten die U over mij hebt en koestert. Dank U dat ik altijd bij U welkom ben, dat uw liefde niet op houdt en dat uw gunstbewijzen elke ochtend nieuw zijn!

Heerlijk is het om te weten, dat U zich door niets en niemand van mij laat scheiden.

Lief, uw dochter

P.S. Ik wil graag mee feestvieren!