Is er een ramp aan de hand? Zo kun je het wel stellen ja! Is de lente net lekker op dreef, beginnen er giftige stoffen in de lucht rond te dwarrelen. Niet iedereen ervaart er nadelige gevolgen van trouwens. Veel mensen kunnen rustig rondlopen zonder een enkel probleem. Maar ik niet! Ik snotter en nies en proest de heleboel bij elkaar.
Na elke winter ben ik het weer vergeten, dat ik hooikoorts heb. Het komt altijd als een donderslag bij heldere hemel. Twee lieve vriendinnen hebben mij al moeten meemaken in de afwezigheid van medicijnen, in aanwezigheid van pollen in Frankrijk (mei 2006) en de Ardennen (mei 2007). Ik kan je vertellen dat ik dan niet de gezelligste ben. De dichtsbijzijnde apotheek is dan een uitkomst. Ik had gedacht dat ik nu niet meer zou vergeten dat mei de maand is van de medicijn-afhankelijkheid. Ik hoefde niets te vrezen, want het is nog maar april.
Dit weekend heb ik s morgens heerlijk mijn dekbed laten luchten uit het raam. De daarop volgende nacht was een ramp. Veel zakdoeken en weinig slaap. (DD/ virale verkoudheid?). Toen ik mijn zusje sprak op Skype zei ze: ‘He heb je last van je hooikoorts?!’ Briljant! Het was nog niet in mij opgekomen. Nog een dokter-in-spé in de familie?
Dus deuren en ramen gesloten houden, dekbed wassen, zonnebril op buiten. Maar het mocht niet baten…
Vandaag ben ik begonnen met een grootscheepse slijmvliesattack: xylo-neusspray, fluticason-neusspray, ceterizine-tablet en heel veel balsemzakdoekjes… Hopelijk kan ik binnenkort mijn ramen en deuren weer openen om de lente te verwelkomen!
