Mijn carriëre als docent bij de opleiding tot doktersassistente was kort. Ik werd aangenomen voor 6 weken, om wat tijd te overbruggen tot de nieuwe docent kwam werken. Ik leerde mijn vier klassen snel kennen; twee uitermate gemotiveerde klassen en twee klassen vol puberdames. De laatsten waren erg vermoeiend om les te geven. Toch lukte het me, voor zo ver ik dat zelf kan inschatten, om ze wat te leren over chronsiche longziekte, suikerziekte en hart-en vaat ziekten (HVZ). De twee gemotiveerde klassen waren een compleet andere ervaring. De leerlingen hingen aan mijn lippen en gaven mijn ego een finke boost. Ik legde deze leerlingen uit dat nauwkeurig waarnemen een onmisbare eigenschap is in het medische vak. Goed opletten: Hoe gedraagt iemand zicht? Hoe beweegt iemand? Wat zie je aan de huid? Zijn er littekens? Wat zie je aan de kleren? Hoor je iets bijzonders?

Om dit te trainen, leerde ik ze een spelletje wat ik zelf regelmatig met vrienden heb gespeeld. Het didactische gehalte is hoog en als het discreet wordt gespeeld is er heus niks mis mee. Het spelletje heet ‘Medisch Bingo’. Het minimum aantal spelers is 1 en het maxumim onbeperkt. De ideale plek is een grote plein in een stad (Praag leent zich hier prima voor), maar het kan ook op allerlei andere plekken worden gespeeld. Het doel van het spel is mensen te ontdekken die lijden aan bepaalde aandoeningen. De clou is dat kleine kenmerken veel kunnen verraden over de gezondheid van mensen. Als je het spel met meerder mensen speelt, kun je er een competitie van maken. Niet-medici kunnen gerust meedoen na enige uitleg van specifieke ziektebeelden.

De leerlingen waren enthousiast; ze deden meteen de week erna verslag. Iemand had een persoon met een longziekte gezien en verschillende leerlingen rapporteerden dat ze blinde medeburgers hadden gespot. Voor dat laatste is overigens meestal niet zo’n erg opmerkzaam oog nodig; maar, het is een begin! Vervolgens hing ik een hele les over hormoonproblemen op aan de vraag wat er aan een patiënt met specifieke hormoonziekten te zien zou kunnen zijn. Een slanke vrouw, dun gekleed in de winter, druk pratend, het zweet op het voorhoofd, zou een overmatige actieve schildklier kunnen hebben. Een man met een ietwat te grote neus, een dikke plooi tussen zijn wenkbrauwen en enorme handen en voeten zou kunnen lijden aan een hormoonproducerende tumor in de hersenen. Het sprak tot hun verbeelding. De les was veel te snel om.

Vandaag was ik blij dat deze leerlingen mij niet hebben gezien in de benarde positie waarin ik terecht kwam. Ze zouden me zeker hebben uitgelachen en het was hun goed recht geweest. Ik zat in de trein naar Zwolle, genoot van de zon die door het raampje op mijn gezicht viel, een goed boek en een kopje koffie. In Arnhem kwam er iemand naast me zitten. Hij paste amper tussen de stoel waar op hij wilde gaan zitten en die ervoor. Ik had het gevoel dat ik volledig ingesloten werd. Hij had een enorme buik, zijn t-shirt zat er strak overheen gespannen. Om mij nog wat ruimte te laten, moest hij zijn armen voor zijn buik houden, wat hij voor elkaar kreeg door zijn handen op zijn buik te vouwen, ter hoogte van zijn uitpuilende navel. Liet hij even los, dan werden mijn schouders platgedrukt tussen zijn lijf en de stoel. Ik schoof zo ver als ik kon naar het raam.

Hij ademde zwaar. Elke uitademing was geforceerd, zelfs nadat hij al een paar minuten zat. Hij hoestte zo nu en dan. In gedachten voerde ik een snelle risicoscreening uit. Dit leverde een zeer slecht cardiovasculair risico-profiel op: een persoon van het mannelijk geslacht, de vijftig gepasseerd, rokend, morbide obees met een enorme buikomvang. Bovendien leed deze man met absolute zekerheid aan chronisch obstuctief longlijden. Verder had ik een donkerbruin vermoeden dat hij ook last had van slaapapneus (korte ademstilstandjes tijdens het slapen) en suikerziekte. Over zijn therapietrouw twijfel ik ernstig, aangezien hij er nogal onverzorgd uit zag.

Ik voelde mij in deze bijna platgedrukte houding tussen deze omvangrijke man en het raam uiterst ongemakkelijk. Ik probeerde verder te lezen, maar ik kon met niet afsluiten voor de geforceerde uitademing die met strakke regelmaat te horen was. Het was mij bang te moede dat ik het nog 45 minuten vol moest houden in deze positie en overwoog te verkassen met mijn thermosflesje en dikke trekkersrugzak. Maar dan moest ik langs de buik en bovendien gaf het me een respectloos gevoel. Als ik geloofde dat God deze man heeft gemaakt en van hem houdt (en dat geloof ik), wie was ik dan om niet naast hem te willen zitten. Dus ik bleef zitten me realiserend dat dit ‘Bingo!’ in het quadraat te noemen was; een variant van het spel die me wel erg dicht op de huid kwam. Zó dichtbij dat ik bijna het HVZ-risico kan voelen en de biefstuklongen kon visualiseren. Hoewel ik een fanatieke speler van dit spel ben, hoeft dat van mij nu ook weer niet. Maar ja, dat krijgt je van zulke spelletjes. De doktersassistenten in spé hadden deze man vast en zeker als risicopatiënt herkent, na mijn bezielende lessen daarover. Helaas kan ik deze ervaring niet meer met hen delen; ik ben inmiddels geen docent meer.

Corine

Na een lange radiostilte is het tijd om weer eens wat te bloggen. Ik maak genoeg mee, maar heb weinig tijd om de rust te vinden het in woorden te vangen. Om mijn leescijfers weer eens wat op te krikken, nu een berichtje over huis-tuin-en-keuken-zaken.

Gister was een gewone zondag. Ik geniet altijd van de heerlijke tijd in de kerkdienst.  De warmte en verbondenheid daar doen me altijd goed. Als ik thuis kom, vind ik het vaak stil. Het contrasteert met de aula van de scholengemeenschap. Gister was mijn zondagmiddag waardeloos leeg. Ik mailde wat, ik las een stukje, ik at een broodje en toen het tijd was voor het avondeten, flansde ik wat in elkaar. Het was allemaal net niks.

Ik vermande me, zette mijn lamlendige gevoel aan de kant en besloot naar oma Jannie te gaan. Ze woont vlak bij, ze is net verhuisd, waardoor ze nu feitelijk mijn buurvrouw geworden is. Ik wilde mijn hart ff luchten, mijn tranen kwijt en samen bidden. Ik pootte mijn fiets voor de deur van het verzorgingshuis, onder drie paar waakzame ogen van rokende bejaarden. Mijn fiets zou niet gejat worden. Toen ik op de 7e verdieping aan kwam, zag ik dat de kamer van oma Jannie donker was. En haar rollator stond niet op z’n vaste plek naast de deur: ze was er niet.

Huilend fietste ik naar huis. Mijn altijd vertrouwde stad voelde aan als eenzame plaats. Ik wilde een arm om me heen, maar kon er geen in de buurt bedenken. En toen ik thuis kwam en een vriendin en een zus probeerde te bellen, namen ze beiden niet op. Wat kan alles opeens dramatisch zijn,  met één domme oorzaak: mijn hormonen.

Mannen, jullie zullen dit vast niet kunnen begrijpen. Althans misschien hebben sommigen van jullie het leren accepteren in de aanwezigheid van je geliefde. Maar ik kan het jullie niet kwalijk nemen. Jarenlang heb ik me laten opschrikken door mijn eigen verdriet en tranendalen. Totdat ik eindelijk begreep dat er een patroon in zat.

Vanmorgen stond ik op met dikke ogen. Maar het was een goede nieuwe dag die God had gemaakt, voor mij, voor jou. Ik genoot van mijn bezigheden en van de zon. Zonet ben ik weer op de fiets gesprongen en naar oma Jannie gegaan. ‘Had u dat nou vroeger ook?’ ‘Ach ja kind, dat heeft toch iedere jonge vrouw!’ We hebben samen koffie gedronken, gelachen en gebeden. En ook nog een paar tranen gehuild, over dat wat ons bezighoudt. Maar we wisten samen dat onze Hemelse Vader voor ons zorgt. Dat Hij onze gevoelens kent, zelfs als het ‘domme dingen’ zijn waarom we huilen, zoals hormonen.

Ik kan de ogen van mijn ziel
niet van je afhouden,
telkens ben je
in mijn gedachten.

Wordt ooit anders
dat ik je zie in mijn eigen ogen
mijn eigen kledingkast
die jouw complimenten
vertegenwoordigt?

Wat kunnen enkele weken
een schat aan prachtige
herinneringen bevatten,
enkele straten
vele tedere momenten.

Een zee aan woorden
een rivier aan gevoelens.

Ooit ging ik mee
kabbelend met de stroom
Nu zijn er golven
en ploeter ik er tegen
in.

Ik wil de ogen van mijn ziel
niet van U afhouden,
telkens bent U daar
in mijn gedachten,
om me heen
met Uw tedere liefde.

Een zee wordt stil
een rivier aan
gevoelens kalm
omdat U rust brengt.

I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes…

And so it is
Just like you said it should be
We’ll both forget the breeze
Most of the time
And so it is
The colder water
The blower’s daughter
The pupil in denial

I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off of you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes off you
I can’t take my eyes…

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to
Leave it all behind?

I can’t take my mind off of you
I can’t take my mind off you
I can’t take my mind off of you
I can’t take my mind off you
I can’t take my mind off you
I can’t take my mind…
My mind…my mind…
‘Til I find somebody new

Is er een ramp aan de hand? Zo kun je het wel stellen ja! Is de lente net lekker op dreef, beginnen er giftige stoffen in de lucht rond te dwarrelen. Niet iedereen ervaart er nadelige gevolgen van trouwens. Veel mensen kunnen rustig rondlopen zonder een enkel probleem. Maar ik niet! Ik snotter en nies en proest de heleboel bij elkaar.

Na elke winter ben ik het weer vergeten, dat ik hooikoorts heb. Het komt altijd als een donderslag bij heldere hemel. Twee lieve vriendinnen hebben mij al moeten meemaken in de afwezigheid van medicijnen, in aanwezigheid van pollen in Frankrijk (mei 2006) en de Ardennen (mei 2007). Ik kan je vertellen dat ik dan niet de gezelligste ben. De dichtsbijzijnde apotheek is dan een uitkomst. Ik had gedacht dat ik nu niet meer zou vergeten dat mei de maand is van de medicijn-afhankelijkheid. Ik hoefde niets te vrezen, want het is nog maar april.

Dit weekend heb ik s morgens heerlijk mijn dekbed laten luchten uit het raam. De daarop volgende nacht was een ramp. Veel zakdoeken en weinig slaap. (DD/ virale verkoudheid?). Toen ik mijn zusje sprak op Skype zei ze: ‘He heb je last van je hooikoorts?!’ Briljant! Het was nog niet in mij opgekomen. Nog een dokter-in-spé in de familie?

Dus deuren en ramen gesloten houden, dekbed wassen, zonnebril op buiten. Maar het mocht niet baten…

Vandaag ben ik begonnen met een grootscheepse slijmvliesattack: xylo-neusspray, fluticason-neusspray, ceterizine-tablet en heel veel balsemzakdoekjes… Hopelijk kan ik binnenkort mijn ramen en deuren weer openen om de lente te verwelkomen!

Ziet u hoe hard ik leef, mijn God?

En je vecht
harder dan wie ook!
En waartegen dan?
Tegen de Allerhoogste?
Tegen de allerdiepste diepte?
Tegen de gebrokenheid,
die jou zo vertrouwd is
geworden?

En je leeft
harder dan wie ook!
Waarvoor eigenlijk?
Omdat God je schiep!
zijn levensadem
in jou,
zijn liefde
door jou heen
naar de mensen
dicht aan je hart!

dinsdag 11 maart

Heb net mijn witte was uit de wasmachine gehaald. Op advies van mijn broertje Vanish Oxi Action Crystal White gekocht voor het luttele bedrag van €5,99. Dit zou écht gaan werken tegen alle vieze vlekken. Ik goede hoop dus om mijn witte bloesjes weer als nieuw te laten lijken, dan is het geen grote investering toch?  Het etiket op de pot liet mijn hoop nog groeien… chloorvrij bleekmiddel en optische witmaker! Hulde.

Maar goed, ik heb dus mijn witte was uit de machine gehaald. En het was nog even geel als toen ik het er in stopte. Wat hebben die zuurstofmoleculen, bleekmakers en witmiddelen eigenlijk uitgevreten in de afgelopen anderhalf uur. Schandelijk! Bij Activia heb je tenminste nog een niet-goed?-geld-terug-regeling.

(Zie, daar ben ik ook al ingetrapt..)