Teder

Ik kan de ogen van mijn ziel
niet van je afhouden,
telkens ben je
in mijn gedachten.

Wordt ooit anders
dat ik je zie in mijn eigen ogen
mijn eigen kledingkast
die jouw complimenten
vertegenwoordigt?

Wat kunnen enkele weken
een schat aan prachtige
herinneringen bevatten,
enkele straten
vele tedere momenten.

Een zee aan woorden
een rivier aan gevoelens.

Ooit ging ik mee
kabbelend met de stroom
Nu zijn er golven
en ploeter ik er tegen
in.

Ik wil de ogen van mijn ziel
niet van U afhouden,
telkens bent U daar
in mijn gedachten,
om me heen
met Uw tedere liefde.

Een zee wordt stil
een rivier aan
gevoelens kalm
omdat U rust brengt.

 

Fear

Sometimes I realize there is a lot to fear in my life
at least I think I have to fear
fear of the unknown
fear to be rejected
fear to fall and
forget to stand up
there is a song that says
saints are just the sinners who fall down and get up
I really like that sentence

When I look back I see
I opened the door for fear
I myself flirted with darkness
in the past I listened to a lot to dark music
interested myself for strange theories
to find answers on questions
but it never brought me anything
but more fear

fear of failure
fear of being left
fear to stay alone
fear to get to close
fear of being bound
to someone or something
fear to stay to long in this place

Everyday with Jesus is a day in the light
but to get away from darkness
takes me quite a lot of time
well really I can’t do it
I need Jesus for it

and what I need to fear more
more than people or anything
is the Lord
the only true Light

Geschreven door MG

 

Scherpe kantjes

Heb je dat ook wel eens gehad, dat je ’s ochtends wakker wordt en opeens merkt dat de scherpe kantjes ergens van af zijn? Of dat je op de fiets zit en de steen die je al maanden op je maag had liggen niet meer voelt? Of dat het je opvalt dat je zonder pijn kunt denken aan iets dat je eerst zo veel pijn deed? Dat je opeens merkt dat je grote liefde veranderd is van de perfecte prins in gewoon een leuk persoon?

Sommige omstandigheden of gebeurtenissen kunnen zo overweldigende pijn, angst, frustratie of boosheid opleveren, dat het op dat moment lijkt alsof het nooit meer anders zal voelen. Je worstelt en worstelt en het blijft je bezighouden. Als je in slaap wilt vallen, als je onder de douche staat, als je in de bioscoop of de kroeg zit, als je luistert naar een goede vriend, als je je tanden poetst. Alles lijkt er mee te maken te hebben. Telkens voel je het weer, die stekende pijn, die ontstellende woede, die verlammende angst of energievretende frustratie. Of misschien een mix van al die gevoelens.

En dan opeens is er dat moment: je realiseert je dat de scherpe randjes eraf zijn gegaan. Zonder dat je dat echt gemerkt hebt, is het milder geworden;  geworden tot een onderdeel van je bestaan, of misschien al een klein beetje je geschiedenis. En je kunt weer verder kijken, zonder dat die schaduw je achtervolgt. Je kunt weer door en zonder steen op je maag genieten.

Het overkwam mij op mijn verjaardag en ik beschouw het maar als een kado. Ik merkte dat ik het stoppen met mijn studie niet meer alleen maar ervaarde als een afgang, een frustratie. Dat mijn boosheid niet meer zo scherp was over hoe de zaken lopen op de uni. Dat niet alles meer overschaduwd wordt mijn studie. De steen was een stuk lichter geworden. Ik kan weer makkelijker verder kijken. Ik kan aanvaarden dat dit mijn weg is en dat anderen andere wegen bewandelen. Dat dit een stukje van mijn geschiedenis gaat zijn. Er was niet van het ene op het andere moment wat veranderd, maar ik merkte opeens dat ik me anders voelde dan een tijdje geleden.

Zo langzaam aan zijn de golven van de zee niet zo trots meer, de golven zijn rustiger geworden. Iets rustiger vaarwater, om eens van de omgeving te kunnen genieten. Thou rulest the pride of the sea, when the waves therof arise thou stillest them! (ps 89:10)

CW

 

Peer pressure

Als we heel jong zijn moeten we al van alles. Je moet je rugtas op je rechter schouder dragen, geen rode broeken aantrekken, je veters moeten in je schoenen gestopt worden en een studiecontainer is uit den boze. Wordt je iets ouder, dan neem je zeker geen brood met kaas meer mee naar school en al helemaal geen appel. Je schrijft in blokletters en je hebt geen recycled kaftpapier. Je begint met roken. Of iets onschuldiger: zakken snoep verorberen.

Toen ik kind was, later tiener was ik een ster in observeren. Ik wist precies op welke manier ik moest lopen, welke fiets ‘in’ en welke fiets ‘uit’ was. Wie hippe ouders had en wie niet, wie het duurste mobieltje had. Sommige mensen moest je ook echt uit de buurt blijven. Met ze praten zou je imago ernstig kunnen schaden. Voor sommigen was ik vast zo iemand.

En dan wordt je op een zeker moment geacht volwassen en de ‘peer pressure’ ontgroeid te zijn. Was het maar zo…. Wat denk je van het halen van goede cijfers voor tentamens, altijd aanwezig zijn op alle onderwijsmomenten en demonstraties van farmaceuten en andere producenten? Het doen van taken in de gemeente, je huis netjes op orde hebben, voldoende sporten, er netjes uit zien, regelmatig naar de kapper gaan? Allemaal prima dingen op zichzelf. Maar is niet soms een deel van onze beweegreden die oude vertrouwde ‘peer pressure’? Het willen zijn voldoen aan de standaard die de mensen om je heen je opleggen, stilzwijgend weliswaar en zonder boze bedoelingen, maar toch.

God roept ons om authentiek te zijn, echt! Zonder berekende maskers en facades. We mogen de zekerheid van Hem ontvangen dat we geliefd, bemind en gekoesterd zijn. Peer pressure hoeft geen invloed meer op ons te hebben, we mogen zijn wie we zijn en worden wie Hij ons bedoeld heeft om te zijn!

CW

 

Today

Today is the tomorrow your worried about yesterday.

 

Auteur onbekend

 

Surrender don’t come naturally to me

Als tiener was ik een grote fan van Rebecca st James. De cd’s die ik van haar had, heb ik grijs gedraaid. Daardoor zijn de teksten van haar nummers diep ingesleten in mijn herinnering en af en toe gebruikt God ze om me iets duidelijk te maken of me te troosten. De laatste tijd heb ik vaak het nummer ‘Hold me Jesus’ in mijn hoofd. Het gaat over de vertwijfeling en verwarring die sommige situaties op kunnen leveren. Zodat het lijkt dat het leven nergens meer op slaat. Maar de tekst heeft een diepe waarheid in zich: Jezus zal ook je Prins van Vrede zijn. En dat is wat ik merk de afgelopen weken. De situaties zijn moeilijk, de nacht is vaak zo donker dat je het kan voelen, ik voel me al een blad in de wind. Maar Jezus zal me vasthouden. Hij zal niet toelaten dat ik blijf liggen als ik val, want Hij richt me weer op.

Overgave is moeilijk voor mensen als Petrus en ik. We willen zelf rennen en vliegen! We willen liever zelf vechten dan het goede aannemen wat God ons geeft. Wat zal God je geven als je vraagt om meer trouw? Geeft hij je trouw of mogelijkheden om trouw te zijn? Wat als je vraagt om meer liefde voor je familie? Geeft Hij liefde, of mogelijkheden om lief te hebben? En als je vraagt om meer overgave? Geeft Hij letterlijk overgave of situaties om die overgave te oefenen? Soms vraag ik me af waar ik een paar maanden geleden om gebeden heb? Misschien wel om overgave of meer vertrouwen. En wat krijg ik? Ik krijg de mogelijkheid om overgave te leren en vertrouwen in Jezus die onze Koning van glorie wil zijn en onze Prins van Vrede. Hij krijgt me wel op de knieen, maar liefdevol en nooit met geweld.

Corine

---

Sometimes my life just don’t make sense at all
When the mountains look so big,
and my faith just seems so small
And I wake up in the night and feel the dark
It’s so hot inside my soul
There must be blisters
On my heart

Hold me Jesus
I’m shaking like a leaf
You have been King of my glory
Won’t You be my Prince of Peace

Surrender don’t come naturally to me
I’d rather fight you for something
I don’t really want,
than take what you give that I need

Surrender don’t come naturally
And I beat my head against so many walls
Now I’m falling down, falling on my knees

Saying hold me Jesus
Please hold me Jesus

(Hold me Jesus - Rebecca st James)

 

Sprinkhaan, druppel, stofje

Vandaag is het jaar 2008 begonnen. De eerste dag van een onbekend jaar. Wat zal het worden, wat zal het jaar brengen. 2008 is voor ons als een boek, waar je alleen nog maar de eerste regels van hebt gelezen. Als een film waarvan we de eerste scene nog niet eens hebben gezien. Als een schaakspel waarvan alle stukken nog op z’n plaats staan. Hoe het zal lopen weten we niet. Maar maakt het uit? Is het anders dan welke dag ook? We weten toch nooit wat morgen ons zal brengen.

Voor ons is de jaarwisseling iets groots; we maken een start met een nieuw jaar. Maar hoe zal het zijn voor Degene die er al is van voor de schepping van de wereld, Hem voor wie duizend jaar zijn als 1 dag en 1 dag als duizend jaar?? In de bijbel staat dat Hij niet moe of uitgeput wordt. Hij kan het heelal vatten tussen de duim en pink van zijn hand. Hij mat het de grond van de continenten af in een maatbeker. Het water voor de aarde woog Hij in zijn holle hand. Voor hem zijn de bewoners van de aarde als sprinkhanen, een druppel aan een emmer of zelf een stofje aan de weegschaal. (Jesaja 40)

En die sprinkhanen, druppels, stofjes hebben 2008 luidruchtig ingeluid. Vreugdevuren, vuurwerk, vandalisme; niets is te gek om het heelal te laten weten dat we een nieuw jaar zijn ingestapt. ‘Luister is, let op! Wij leven!!!! We zijn vol goede moed, laat maar komen 2008. We hebben de zaken op orde, de economie draait, de spaarrekening is vol, de banken geduldig en de verzekering goed geregeld. Wíj kunnen 2008 aan!’

En onze Heer in de hemel lacht, Hij lacht om het trotse gedoe op de aarde. Wat is de mens dat Hij er naar om zou zien, die sprinkhanen, niet veel meer dan stof! Maar godszijdank hij ziet ons wel. Zijn ogen gaan over de aarde, om krachtig bij te staan hem wiens hart volkomen naar Hem uit gaat. Die jaarwisseling heeft God niet van zijn stuk gebracht. Sinds hij de tijd heeft geschapen, heeft Hij er al behoorlijk wat mee gemaakt. Ok geen miljoenen, maar toch.

Ik stond vannacht een paar minuten na twaalf voor het raam. Ik keek naar de lucht die grauw was van de rook en de mist. En ik sprak met mijn Heer. Ik zei: ’samen met U kom ik er wel, ik weet niet wat uw plannen zijn, maar ik vertrouw U. Ik weet dat wat er ook gebeurt, U er bij zult zijn met uw liefdevolle aanwezigheid.’ Ik huilde omdat ik wist dat de almachtige, alwetende, alomtegenwoordige God naar me luisterde, ondanks het feit dat ik maar een nietige sprinkhaan ben, je trapt me zo plat. Maar God heeft me tot zijn geliefde dochter gemaakt. Daarmee kan ik 2008 wel aan!

 

Goddelijke kerstversiering

Wat was de wereld prachtig deze week! Ik heb me verbaasd over de stucturen die door een beetje rijp opeens tevoorschijn kwamen uit schijnbaar saaie takken. De bomen hadden hun pracht verloren, maanden eerder in de herfst. Wat overbleef waren slechts kale takken, uitziend naar de maanden waarin ze weer hun bladerpracht kunnen laten zien, de kleuren van de lente. Maar verstopt in die takken zit iets wat je niet zomaar ziet. Je ziet het pas als de Ontwerper het onthult. Iedere boom blijkt weer een andere patroon in zijn kale takken te dragen. En sommige bomen hebben prachtige versieringen: pluimpje en balletje… Vlak bij de faculteit kwam ik een boom tegen die volmaakt ronde balletjes in tussen zijn takken had hangen. Als ik niet opweg was naar een afspraak had ik misschien wel mijn buuf gebeld dat ze moest komen kijken.

Wat geweldig dat een beetje rijp de wereld zo prachtig kan maken. Dat dit vormen en structuren naar voren kan toveren, waar ik nooit weet van had. Wat heeft de Schepper weinig nodig om onze wereld feestelijk te versieren.

“Elke goede gave, elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de hemellichten; bij hem is nooit enige verandering of verduistering waar te nemen. ” Jakobus 1 vers 17

Gemaakt door mijn vader op 22 december 2007

 

Dromen

Tussen dromen en daden staan wetten en praktische bezwaren. (W. Elschot)

 

Geanticipeerde spijt

Wat zou je doen in de volgende situaties:

1. Je krijgt een envolop in je brievenbus. Er zit een brief in waarin staat dat je 100.000 euro gewonnen hebt. Je kunt er 2 dingen mee doen: een spel meespelen waarbij je 90% kans hebt dat het bedrag gelijk blijft, 9% dat het verdubbeld wordt en 1 % dat je alles kwijt bent. Of het bedrag gewoon in ontvangst nemen. Zou je mee doen aan het spel? 80% van de Nederlanders zou niet mee doen. Terwijl de kans dat je 100.000 of mee overhoudt 99% is.

2. Je krijgt voor je pasgeboren baby een screening aangeboden op een uitermate zeldzame maar dodelijke ziekte. De kans dat je kind deze ziekte heeft is 1 op 100.000. Dat betekent dat er slechts 1of 2 kinderen per jaar in Nederland geboren worden met deze ziekte. De screening duurt een hele dag en is intensief, maar als de ziekte vroeg wordt opgespoord is een goede behandeling nodig? Zou je je kind screenen? De overgrote meerderheid zou z’n kind inderdaad laten screenen.

3. Je rijdt met de auto naar het ziekenhuis voor de screening, je kind naast je in de maxicosi. Wist je dat de kans dat je een dodelijk ongeluk krijgt 1 op 25.000 is. Die kans is vier keer groter dan de kans dat je kind de ziekte heeft. Stap je nog in de auto??

Het gekke is dat we bij kansen irrationele redenen hebben om te beslissen. We redeneren vanuit de angst om achteraf spijt te hebben. ‘Geanticipeerde spijt’ noemen sociologen dat. Wat als ik straks zonder geld zit, dan had ik beter niet kunnen meespelen met dat spel. Wat als ik mijn kind niet laat testen, en het blijkt toch de ziekte te hebben…

Wat misschien nog wel vreemder is, is dat we andere kansen wegredeneren, omdat ons dat niet zal overkomen. Jouw rijstijl is niet gevaarlijk, jouw auto biedt veiligheid, jij krijgt geen auto-ongeval.

God biedt ons aan om te leven zonder angst:

‘Maak je geen zorgen, maar laat in je gebed dankbaar weten wat je noden zijn. En de vrede van God die alle verstand te boven gaat zal je je hart en je gedachten in Christus bewaren.’ (Fil 4:6&7)