Londen

Vandaag heb ik Londen bezocht. Ze maakt het goed!

Omdat tegenwoordig alle musea een vrije toegang hebben, ben ik in 3 musea geweest: Science Museum, Natural History Museum en The National Gallery. In de eerste en de laatste heb ik me goed vermaakt, maar toen ik in het Natural History Museum was had ik zo’n honger dat het me niet kon boeien. Maar ik had toch niet betaald, dus ben ik als een ware Hollander weer naar buiten gewandeld. De zon scheen heerlijk. Omdat ik vlakbij een bijzondere plek was besloot ik om er eens even langs te gaan: the Holy Trinity Brompton Church (HTB). In september 2003 heb ik op die plek veel mogen leren over God liefde voor de wereld. Ik ben naar het park gegaan achter de kerk, waar ik toen op mijn knieen in het donker in het gras heb gelegen. Het was leuk om weer eens op die plek te zijn.

Verder heb ik natuurlijk hele stukken in de metro gezeten. Mijn favoriet om deel uit te maken van een grote hoeveelheid mensen, te merken dat je je weg kunt vinden in een grote (bijna) onbekende stad. In de Costa (concurrent van Starbucks) heb ik een hele tijd de lekkerste zitplaats bezet gehouden met 1 kopje thee en een boek. En het boek is nu uit!

Ook aan Trafalgar Square heb ik fijne herinneringen. We hebben daar uren met onze voeten in de fontein gezeten in 2003. Nu liep ik er alleen en probeerde ik Robb zijn tips op te volgen voor het maken van foto’s-van-jezelf-met-gestrekte-arm. Robb schijnt daar expert in te zijn. Maar ik kan het niet, en een dame die mij zag stuntelen bood me aan om mij op de foto te zetten. Much easier!

In Science Museum heb ik de bovenste 2 etages bekeken die vooral over medische wetenschap gingen. Ook de dierengeneeskunde had een klein hoekje (er lag een speculum met bladen van bijna 70 cm…) Op een andere verdieping was een soort ontdekhoek als in Nemo, maar daar wemelde het van kinderen in schooluniformen. Dus daar ben ik maar weggebleven.

Een dag is wederom veel te kort om Londen te verkennen. Ik heb het al een keer eerder geprobeerd, maar toen lukte het ook al niet. Dus heb ik weer een reden om nog eens terug te komen. Ik wil in elk geval nog eens naar een HTB-service, Notting Hill en naar het Florence Nightingale Museum. Wie wil er mee?

Corine

 

Riverside Walk

Voor vandaag had ik me voorgenomen de ‘Horsham Riverside Walk’ te gaan doen. Ik had me vrijdag keurig laten informeren bij de toeristen info in het centrum. Gewapend met een kaart van Horsham, een folder met de beschrijving van de wandeling en een regenjas ging ik op stap. Er was zware regenval voorspeld voor vandaag, maar ik liet me er niet van weerhouden deze wandeling, of in elk geval een deel ervan, te doen. De wandeling loopt langs het centrum, dus had ik met Neez afgesproken om met haar te lunchen.

Oppervlakkig gezien was de wandeling niet zo erg boeiend, ik deed em op het verkeerde tijdstip; de lucht was grijs, alle takken waren kaal en er waren vrijwel geen bloemen te zien. Maar ik bedacht me dat God me best kon verrassen, onafhankelijk van het seizoen of het weer. Toen ik nog geen half uur op pad was, kwam ik een klein bremstruikje tegen. Hij viel op tussen de rest van de begroeiing, want hij bloeide!! It’s al perfectly arranged… Ik genoot ook van het stroompje, de Arun, de miezerregen en de wind. Het is geweldig om te zien dat de natuur klaar wordt gemaakt voor een enorme uitbarsting van schoonheid, straks in de lente. Ik heb helaas geen kabeltje om een foto te kunnen uploaden. Dat zal ik later wel doen. Het is een foto van de ‘zwangere’ natuur.

Na een tijdje kwam ik in een stukje begroeiing terecht waar een groot aantal eekhoorntjes huisden. Engelsen vinden deze beestjes even oninteressant als ik mussen. Maar ik zie niet iedere dag eekhoorntje, dus ik vermaakte me daar prima. Met eentje ging ik een wedstrijd aan, wie het langste stil kon blijven staan. Ik wilde een foto van em maken, maar ik vond dat ie een betere pose aan moest nemen. Dus ik dacht dat als ik lang genoeg wachtte, ik wel aan het langste eind zou trekken. Maar het werd het kortste. Het diertje heeft me onmiskenbaar verslagen.

Exact om half 1 liep ik het centrum van Horsham binnen. Bij de Sainsbury’s kocht ik een heerlijke lunch en ik liep verder naar de plek waar ik met Neez had afgesproken. Ik ben een boek aan het lezen wat me erg boeit, dus ik vulde de minuten die ik op haar moest wachten met lezen. Ik stond tegen een lantaarnpaal met een brede betonnen voet aangeleund. Ik dacht nog: zo ben ik erg goed ongemerkt te benaderen, en keek daarom zo nu en dan in de richting van het steegje waaruit ik Neez verwachtte. Toch werd ik opgeschrik door een ‘boeh!’ Dicht naast mijn oor. Robb stond naast me, hij was op de voet van de lantaarnpaal geklommen en torende daardoor ruim een meter boven mij uit. Achter me stond Neez. Ik had ze niet gehoord.

De Starbucks was een prima plek om onze lunch onder het genot van een kopje koffie/thee op te drinken. Nadat Robb en Neez weer hard aan het werk waren gegaan, ben ik er nog een tijdje blijven zitten om in mijn boek te lezen.

‘I take what you give that I need!’

Corine

 

Cultuurshock ?!

Wanneer heb jij voor het laatst iets voor het eerst gedaan?

Gisteren keek ik om kwart voor 1 op mijn mobieltje om te kijken hoe laat het was. Ik zat rustig te lezen in de Kolossenzen-brief. Nezia was ’s ochtends vroeg vertrokken naar haar werk. Ze had een kaart van Horsham achtergelaten en we hadden min of meer af gesproken elkaar om 1 uur op een plein in het centrum te treffen voor de lunch. Ik schrok me wild toen ik de tijd zag. Op de afgesproken plek was ik 1 keer eerder geweest, maar toen lopend en vanaf een andere plek in de stad. Ik vertrouwde maar op mijn goed ontwikkelde richtingsgevoel. Dan moest ik het misschien wel in een kwartier kunnen halen, snel omrekenend van 45 minuten lopen naar 15 minuten fietsen. Ik stopte nog snel iets te eten in mijn jas zak en sprong op de geleende mountainbike.

De straat uit ging prima. Maar toen ik op de iets grotere weg daarna kwam, irriteerde ik me al snel aan de bestuurders van de auto’s die ik tegenkwam. Wat deden die raar zeg! Met binnen enkele ogenblikken besefte ik dat ik aan de verkeerde kant van de weg reed en niet zij. Ik wist niet hoe snel ik aan de linkerkant van de straat moest komen. Daarna begonnen 20 minuten survivalen. Ok, dat is enigszins overdreven, maar ik voelde me wel behoorlijk vogelvrij. Elke keer als ik een bocht naar links om moest, die ik niet kon overzien verwachtte ik een auto die me frontaal zou rammen. En voorsorteren in omgekeerde richting is ook best lastig. Misschien was het toch een overmoedig idee om hier met de SAAB heen te gaan, op mijn fietsje was het al lastig genoeg.

Ik kwam veilig op Carfax, in het centrum van Horsham aan. Tien over 1 stond ik op de afgesproken plek. Geen Neez te vinden. Misschien liep haar werk van vanmorgen een beetje uit, dacht ik. Dus ik wachtte. Na enkele minuten stuurde ik toch maar een berichtje: ‘Ik sta nu bij de muziektent’. Geen reactie. Misschien kwamen mijn berichtjes niet? Dus liet ik haar telefoon een keertje overgaan. Ze moest toch al wel pauze hebben inmiddels. Er was vast iets, anders is ze altijd op tijd. Na mijn poging te bellen gaf mijn telefoon een hele bruikbare suggestie: ‘Tijd verzetten naar plaatselijke tijd: 12:32?’

Wat is dat toch, dat we altijd denken dat de ander de fout maakt? Bestuurders rijden spook, Nezia vergeet de tijd… ja ja!

Helaas, ben ik het die een cultuurshock ondergaat.

Corine