Riverside Walk

Voor vandaag had ik me voorgenomen de ‘Horsham Riverside Walk’ te gaan doen. Ik had me vrijdag keurig laten informeren bij de toeristen info in het centrum. Gewapend met een kaart van Horsham, een folder met de beschrijving van de wandeling en een regenjas ging ik op stap. Er was zware regenval voorspeld voor vandaag, maar ik liet me er niet van weerhouden deze wandeling, of in elk geval een deel ervan, te doen. De wandeling loopt langs het centrum, dus had ik met Neez afgesproken om met haar te lunchen.

Oppervlakkig gezien was de wandeling niet zo erg boeiend, ik deed em op het verkeerde tijdstip; de lucht was grijs, alle takken waren kaal en er waren vrijwel geen bloemen te zien. Maar ik bedacht me dat God me best kon verrassen, onafhankelijk van het seizoen of het weer. Toen ik nog geen half uur op pad was, kwam ik een klein bremstruikje tegen. Hij viel op tussen de rest van de begroeiing, want hij bloeide!! It’s al perfectly arranged… Ik genoot ook van het stroompje, de Arun, de miezerregen en de wind. Het is geweldig om te zien dat de natuur klaar wordt gemaakt voor een enorme uitbarsting van schoonheid, straks in de lente. Ik heb helaas geen kabeltje om een foto te kunnen uploaden. Dat zal ik later wel doen. Het is een foto van de ‘zwangere’ natuur.

Na een tijdje kwam ik in een stukje begroeiing terecht waar een groot aantal eekhoorntjes huisden. Engelsen vinden deze beestjes even oninteressant als ik mussen. Maar ik zie niet iedere dag eekhoorntje, dus ik vermaakte me daar prima. Met eentje ging ik een wedstrijd aan, wie het langste stil kon blijven staan. Ik wilde een foto van em maken, maar ik vond dat ie een betere pose aan moest nemen. Dus ik dacht dat als ik lang genoeg wachtte, ik wel aan het langste eind zou trekken. Maar het werd het kortste. Het diertje heeft me onmiskenbaar verslagen.

Exact om half 1 liep ik het centrum van Horsham binnen. Bij de Sainsbury’s kocht ik een heerlijke lunch en ik liep verder naar de plek waar ik met Neez had afgesproken. Ik ben een boek aan het lezen wat me erg boeit, dus ik vulde de minuten die ik op haar moest wachten met lezen. Ik stond tegen een lantaarnpaal met een brede betonnen voet aangeleund. Ik dacht nog: zo ben ik erg goed ongemerkt te benaderen, en keek daarom zo nu en dan in de richting van het steegje waaruit ik Neez verwachtte. Toch werd ik opgeschrik door een ‘boeh!’ Dicht naast mijn oor. Robb stond naast me, hij was op de voet van de lantaarnpaal geklommen en torende daardoor ruim een meter boven mij uit. Achter me stond Neez. Ik had ze niet gehoord.

De Starbucks was een prima plek om onze lunch onder het genot van een kopje koffie/thee op te drinken. Nadat Robb en Neez weer hard aan het werk waren gegaan, ben ik er nog een tijdje blijven zitten om in mijn boek te lezen.

‘I take what you give that I need!’

Corine

 

Angst de deur wijzen

Ook wel eens last van angsten? Jezus zegt dat ware liefde angst uitsluit. Hij heeft ons behoorlijk wat handreikingen gegeven om angst de deur te wijzen. Sla je angst maar eens met Jezus waarheid om te oren, kijken wat het effect is…

Angst voor de toekomst?

God belooft een hoopvolle toekomst en geluk in Jeremia 29 vers 11

Angst voor afwijzing?

Jezus is verlaten, zodat wij nooit meer door God verlaten zouden worden (Marcus 15 vers 34)

Angst voor (geanticipeerde) spijt?

Maak je geen zorgen, maar laat in gebed en smeken dankbaar weten wat je wensen zijn… Fileppenzen 4 ver 6

Angst om te falen?

Je bent voor God al kostbaar en hooggeschat en Hij houdt veel van je zegt Hij in Jesaja 43 vers 4

Angst voor ziekte?

Je lichaam behoort God toe, Hij zorgt ervoor; zonder zijn wil verlies je geen haar! Mattheus 10 vers 30

Angst dat niemand je ziet?

De ogen van de Here gaan over de hele aarde, om krachtig bij te staan hem wiens hart volkomen naar Hem uit gaat. 2 Kron 16:9

Angst om onderuit te gaat?

Door de Here worden de schreden van de mens bevestigd, aan wiens weg Hij welgevallen heeft; wanneer hij valt, stort hij niet neder, want de Here schraagt zijn hand. Psalm 37:23&24

Vul maar aan als je wil!

[wordt vervolgd]

 

In de wilgen

Voor 3 maanden heb ik mijn witte jas uitgetrokken. Even geen doktertje spelen, even rustig aan doen. Trouwens…Echt dokter voel ik me ook nog niet, ik voel met niet capabel om al die grote beslissingen met patienten te nemen, heb nog veel te weinig kennis etc etc. (waar elke co tegenaan loopt) Maar gelukkig duurt het nog wel even voordat ik het punt bereik dat ik de eed moet zweren of de belofte af moet leggen. Voor mij een geruststellende gedachte.

Maar mijn omgeving lijkt er anders over te denken. Hoewel ik mijn vrienden nooit treft in mijn witte jas, lijken ze toch een hogere pet op te hebben van mijn dokterskwaliteiten dan ik zelf. Hoe vaak krijg ik niet de vraag: Wil je even kijken, ik heb een plekje op mijn huid? Of: ik heb oorpijn en opgezette klieren, wat kan dat zijn? Wat moet ik doen met wondjes in mijn mondhoeken? Hoe groot is de kans dat ik TBC heb opgelopen? Mijn zoon heeft met een vieze naald gespeeld, wat moeten we nu?
Ik weet bijna nooit het antwoord. Of je moet dit een antwoord noemen: ‘Als het over een paar dagen niet over is, ga dan maar even naar je huisarts.’

Is het wel wenselijk om de rol van hulpverlener mee naar huis te nemen? Staat het vriendschappen niet in de weg? Wordt het niet moeilijker om als mens te luisteren naar wat je geliefden bezighoudt? Als iemand zich zorgen maakt over een klacht, dan reageer ik daar in de eerste instantie medisch-inhoudelijk op. Maar dat is wel net ff iets anders dan luisteren. Laatst merkte ik het ook bij een vriendin die haar psychologie-stage loopt in de verslavingszorg. Ze is enthousiast over haar werk, vindt het geweldig om zelfstandig therapie te geven. Maar ik merkte dat ze mijn verhaal nu als psycholoog beluisterde. Terwijl ik wilde dat ze als vriendin zou horen wat me bezig hield.

Vorige week stuurde ik een kaartje naar een vriendin. Ik maak me zorgen om haar, omdat ze zo hard werkt en zichzelf voorbij loopt. Dat schreef ik op. Gisteren zei haar man tegen mij: “Het kwam op het goede moment, het gaf een opening om er over te praten. Bovendien had je bijna je witte jas aan.” Eerlijk gezegd vatte ik dat niet als een compliment op. Ik wil geen hulpverleners rol vervullen naar mijn vrienden, zeker niet als ze er niet om hebben gevraagd. Ik wil me gewoon als mens zorgen kunnen maken om mensen, niet als dokter. Dus ik trok een zorgelijk gezicht bij die opmerking. Maar hij legde me uit de ik het juist postief moest zien: het geeft me een bepaalde overtuigingskracht die ze nodig had. Ik bid dat God haar de moed geeft om rustiger aan te doen, misschien heeft die witte jas daar toch een gunstige invloed op…

Maar ik had em toch even in de wilgen gehangen?

 

Zwoegen voegt er niets aan toe…

Alleen de zegen van de HEER maakt rijk, zwoegen voegt daar niets aan toe. Spreuken 10:22

Wat een wijsheid is dat! Maar hoe moeilijk om je eigen te maken. Anderhalf jaar lang heb ik gezwoegd. Met plezier, maar soms ook met moeite. En met heel mijn hart heb ik de dingen gedaan die God me te doen gaf! Wat was het heerlijk om te ontdekken dat God me de gave van gastvrijheid heeft gegeven.

Maar nu ben ik eventjes teruggefloten. Mijn zwoegen is even stil gelegd. Sinds vandaag heb ik tijd om uit te slapen, een boek te lezen, zo lang onder de douche te staan als ik wil, mijn huis te poetsen, te doen waar ik zin in heb, naar bed te gaan wanneer ik wil…. Wat een vrijheid. Maar vrijheid is wennen, als je jezelf tijden aan banden hebt gelegd. Die banden waren niet de coschappen opzich. Het waren de verwachtingen die ik mezelf oplegde, de waarde die ik hechtte aan of ik wel of niet aan mijn eigen verwachtingen voldeed. Nu ik ff ‘niks’ doe merk ik hoe zeer ik mijn zelfwaardering daar toch weer aan had opgehangen.

Ik heb zeker nog iets te leren de komende tijd. Ary zei me al om te proberen mezelf en de dingen van het leven wat luchtiger op te pakken. Nou daar zal ik me dan maar op storten…of neem ik het dan weer te serieus.

Heer, wees mijn leermeester.